Kal gavalılar

Bizim cəmiyyət yatmağa yaman meyllidir, dəyməsən, silkələyib oyatmasan elə hey yatacaq. Amma sözün açığı iş gedən yerdə kiminsə yatması heç xoşagələn vəziyyət deyil. Bu mənada akademik Ramiz Mehdiyev yaxşı ki, hərdən tənqidi çıxışlar edir, məqalələr yazır. Çünki məhz onun yazılarından sonra hamının yadına düşür ki, ayə bəs sən demə bu problemlər var imiş, biz isə fil qulağında yatmışıq. Bəzi ağzıgöyçəklər də var ki, deyirlər, nə problem, problem zad yoxdur bizim sahədə, verin yenə yeyək, üstümüzü də örtün yataq, gözləyin canımız çıxmasın. Adlarını da qoyublar nə bilim professor, yazıçı, şair, daha nə bilim nə. Çoxu heç qara qəpiyə də dəyməz.

Rəsul Rza adına Yazıçılar Birliyinin 500 üzvü var, amma içərisində beynəlxalq mükafata layiq görülən əsər yazan bir nəfər də tapmaq olmaz. Halbuki bu quruma dövlət külli miqdarda vəsait xərcləyir. İndi də deyirlər guya Ramiz Mehdiyevin vaxtı yox imiş bunların kitablarını oxumağa, yoxsa bilərdi ki, bunlar necə dahiyanə əsərlar yaradıblar. Bir azdan yəqin ki, iddia edəcklər ki, hətta Ədəbiyyat üzrə Nobel mükafatını alan Herta Müller də “Kal gavalılar diyarı” adlı əsərini bunlardan köçürüb. Çünki məhz Azərbaycan ədəbiyyatında imtiyazlı kal gavalı daha çoxdur. Yazmağa gələndə ortaya sanballı bir əsər yazıb qoya bilmirlər, amma danışmağa gələndə elə danışırlar ki, Tolstoy, Dostoyevski və ya Drayzer dirilib bunları görsə etiraf edib deyərdi ki, “mənim yazdıqlarım cızmaqaradan özgə bir şey deyilmiş”. Yeri gəlmişkən dahi yazıçımız Anar da deyib ki, “...görüşəndə Ramiz müəllimə bir neçə kitab, habelə o kitablar haqqında rəyləri verə bilərəm ki, oxusun.”. Heç şübhəsiz ki, Anar dediyi kimi eləsə, məsələn oxucuların yolunu həsrətlə gözlədikləri, yatanda da başlarının altına qoyduqları “Ulduz” jurnalının baş redaktoru, məşhur yazıçı Elçin Hüseynbəylinin “Yüz qırx birinci Don Juan” və “Şah Abbas” əsərlərini hörmətli akademikə təqdim eləsə yaxşı olar. Düzdür məşhur yazıçı E.Hüseynbəylinin “Media Forum”a dediyinə görə, o bu əsərləri akademikə artıq göndərib, amma görünür ya məktub yetişməyib, ya da akademik həqiqətən də vaxt tapmayıb bu hadisə sayıla biləcək əsərləri oxumağa. Şübhə etmirəm ki, həmin kitablardan başqa akademiklərə də göndərilib və onlar bəlkə də artıq hər iki şah əsəri oxuyublar. Hamı mənimlə razılaşar ki, E. Hüseynbəyli kimi yazıçını oxuyub təsirlənməmək, ağlamamaq mümkün deyil. Belə yazıçılar ölkəmizdə çoxdur, amma qədrini bilən yoxdur. Səbəbi məlumdur. Çünki bizim yazıçılar indiyədək Nobel mükafatı ala bilməyiblər, kitabları bestsellerə çevrilməyib, çünki bu gün dünyada yalnız insan psixologiyasını, iztirablarını, daxili dünyasını aça bilən əsərlər mükafat qazanır, belə əsərlər yazmaq üçün isə yazıçı gərək kasıb ola ki, o hissləri yaşaya. Bizdə isə adətən yazıçı Yazıçılar Birliyinin üzvü olanlara deyilir, onlar da dövlətin himayəsindədirlər, aclıq nə olduğunu bilmirlər, düşünmürlər ki, “kağızım qurtarır, çörək pulum da qalmayıb, ev sahibi də keçən 3 ayın da kirayə pulunu tələb edir, verməsəm evdən qovacağı ilə hədələyir, bu yandan da nəşriyyat ötən ay göndərdiyim əsər üçün az pul təklif etməyi bir yana dursun, hələ 6 aydan sonra nəşr edə biləcəyini deyir”. Yazıçılar Birliyinin üzvü az qala məmur kimidr, Prezidentin təqaüdünü alır, 3-4 qəzet, jurnal da ixtiyarında müntəzir dayanıb, mənalı, mənasız yaz doldur da, nəyinə lazımdır oxunur, ya oxunmur,.əsas odur ki, nəsə yazasan.

Vallah, billah Azərbaycan dünyada nadir ölkədir. Dünyanın heç bir yerində yazıçını bizdəki kimi əzizləyib bəsləmirlər, əgər bəsləsələr nə Orxan Pamuk olardı, nə Herta Müller, nə də başqa bu cür ədəbiyyat nəhəngləri. Əsl ədəbiyyat kasıb daxmalarda yaranır, villada şah əsər yazıla bilməz. Yazıçı yaxşı yazmaq üçün ac qalmalı, ehtiyac içində yaşamalıdır ki, aclarəın nə çəkdiyini bilsin, ümidsiz insanın iztirablarını daha yaxşı təsvir edə bilsin, yoxsa hər gün kabab yeyib, gözəlləri vəsf edən yekəqarından yazıçı olmaz ki.

Məncə artıq dövlət öz ədəbiyyat siyasətinə yenidən baxmalıdır. Qoy yazıçı yazsın və əsərini nəşriyyata təqdim etsin, çap olunsa və uğurla satılsa, cəmiyyətdə həmin kitaba tələbat hiss olunsa məhz o zaman dövlət təkrar nəşri öz üzərinə götürməlidir. Belə olsa onda qənaət olunan vəsaitlə daha böyük və faydalı işlər görmək, layihələr həyata keçirmək olardı. Bir neçə jurnal birləşdirilsə Azərbaycan ədəbiyyatı da, büdcəsi də qazanar, yayım firmalarının isə canı “vozvrat”dan qurtarardı. Axı yazıçılarımız da yoruldular özləri yazıb özləri oxumaqdan, qoy indi də oxucuların oxuması üçün əsərlər yazılsın nəhayət.

Hə, az qala yadımdan çıxmışdı, görkəmli qələm sahibi Fikrət Qoca da akademik R.Mehdiyevin məqaləsindəki “Məni bir sual düşündürür: Azərbaycanda son illərdə yazılan heç olmasa bir roman, hekayə və ya poema adı çəkmək mümkündürmü ki, o, cəmiyyətimizdə böyük maraq doğursun? Yaxud Azərbaycan teatrında elə bir yeni əsər tamaşaya qoyulubmu ki, ictimaiyyətin diqqət mərkəzində olsun? Həqiqi söz ustası, əsl ədib zamanın ruhunu duymalı və ona uyğun əsərlər meydana gətirməyi bacarmalıdır” fikrinə münasibət bildirərkən deyib ki, “Min adam desə ki, əsər yoxdur, bu, gerçəyi dəyişdirməyəcək. Bilirsiz, uşaq var ki, gözünü yumur deyir ki, dünya yoxdur. Gözünü açanda isə görür ki, dünya varmış. Amma bu zaman hamı onun kimi gözünü yummur ki? Əsər varsa, artıq var.” Düzü mən bilmirəm bununla F.Qoca nə demək istəyir, amma yüz faiz bilirəm ki, bütün uşaqlar böyük olduğunu hamıya sübut etmək üçün ya stula çıxır, ya da böyükləri təqlid edirlər, məsələn qələmi əllərinə götürüb özlərini yazı yazan kimi göstərirlər. Uşaqların xətrinə dəyməyən böyüklər isə sonra məhz Böyük olduqları üçün təmkinlə, səbrlə qələmi onların əlindən alıb qələmdana qoyur, elədikləri cızmaqaraları isə zibil yeşiyinə tullayırlar...

Xanlar Xoca http://news.qaynar.info/33722.html

Reket QHT-lər

Mətbuat Şurası “reket qəzet”lərin siyahısını hazırlamaqla qismən də olsa kimin kim olduğunu cəmiyyətə çatdıra bildi. Amma iş burasındadır ki, “reket qəzetlər”lə iş bitmir. Jurnalistika sahəsində reket QHT-lər də kifayət qədərdir və onların da adlarını cəmiyyətə tanıtmaq lazımdır. Bu günlərdə QHT-lərin aldıqları qrantlarla bağlı bir araşdırma yazısında bəzi jurnalist təşkilatlarının aldıqları vəsaitlərin məbləğini görəndə həqiqətən heyrətləndim. Həmişə əlində dəsmal tutub ağlayan insanlar sən demə minlərlə avro məbləğində qrant alırmışlar və ən maraqlı budur ki, monitorinq filan keçirmək adı altında alınan bu vəsaitlər təyinatı üzrə xərclənmir. Bunu bilmək üçün fitri istedad tələb olunmur, mətbuatın vəziyyəti, jurnalistlərin mənzil və iş şəraiti göz önündədir. Bəs onda bu vəsaitlər görəsən hara xərclənir? Kimsə evində, ya ofisində oturub öz həyat şəraitini düzəltmək üçün jurnalistikanın adından istifadə edərək layihə yazır və sonra da aldığı vəsaiti hara xərcləyir məlum olmur, həmişə də ağlayır ki, hökumət bizi ac qoyub. Aldığı yüz minlərlə avroya baxanda isə adamın nə qədər yalançı olduğunu görməmək mümkün deyil. Və ya kiminsə birdən ağlına gəlir ki, “Qaranlıq otağın açarı”adlı bir müsabiqə keçirsin, həm ziyarət olsun, həm də ticarət. Daha bu müsabiqənin keçirilməsi şərtlərini, qalibə ödəniləcək mükafatın dəqiq məbləğini müəyyənləşdirmək “unudulur”, çünki əmindirlər ki, fağır jurnalistlər ya səsini çıxartmayacaq, “buna da şükür” deyib keçəcək, ya da ən pis halda məhkəməyə müraciət edən olsa belə kiminləsə anlaşıb bir çıxış yolu tapacaqlar. Halbuki az qala hər gün demokratiyadan, söz azadlığından dəm vurur, az qala toylarda da bu mövzuda tost deyirlər. Nə vaxtsa bu cür insanların rəhbərlik etdikləri təşkilatlarda yoxlamalar da başlayanda bir hay küy qalxır ki, gəl görəsən, bəyanatlar ard-arda düzülür :”Soz azadlığına basqı”, “Hökumət filan təşkilatı sıxışdırır” və s. Halbuki əslində hökumət bu cür təşkilatlara qarşı çox humanistdir məncə. Bu cür QHT-lərdə korrupsiyaya qarşı mübarizə aparmaq məqsədilə yoxlamalar başlansa daha doğru olardı. Onda bəzi jurnalist təşkilatlarına hansı donorun nə qədər vəsait ayırdığı və həmin vəsaitin hansı məqsədlərə və necə xərcləndiyi tam aydınlaşardı. Nəzərə alsaq ki, Azərbaycan Qarabağla bağlı bəzi dövlətlərin təzyiqləri ilə üz-üzədir və qarşıdan parlament seçkiləri ili gəlir, o zaman Azərbaycanda guya “söz azadlığının inkişafına yardım etmək” istəyən, əslində isə ölkədə aranı qarışdırmaq məqsədi güdən bəzi beynəlxalq donor təşkilatlarının jurnalistikaya zərrə qədər dəxli olmayan, sədrləri son 5-10 ildə bir cümlə belə yazmayan bəzi jurnalist təşkilatlarına ayırdıqları vəsaitlərin məbləğini artıracaqları şübhə doğurmur. Ona görə də bu təşkilatların həmin vəsaitləri hansı məqsədlərə sərf etməsi diqqətə alınmalıdır. Mətbuat Şurası isə jurnalistikaya xidmət etməyən bu cür təşkilatların adlarını da bir siyahı hazırlayıb cəmiyyətə təqdim etsə onda reket QHT-lərin də adları bəlli olardı. Həm də məncə Mətbuat Şurasının mətbuatın inkişafı üçün alınan qrantlara nəzarət etmə mexanizmi və imkanları olsa daha yaxşı olardı bəlkə də. Təbii ki, əgər olsaydı...

Xanlar Xoca http://news.qaynar.info/33578.html

http://www.lent.az/news.php?id=18575

Bazarın, yoxsa millətin vəkili?!

Vaxt var idi Masallıda Əhəd Abıyevdən narazılıq edib, bu ad gələndə göz yaşı tökürdülər. İndi tərsinədir, Abıyev narazıdır. Masallıda yəqin ki, hər gün olmasa da ildə heç olmasa iki nəfər xuliqanlıq maddəsi ilə həbs olunur, amma Əhəd Abıyev məhz indi dilə gəlib. Niyə? Əhəd Abıyevi həbs olunan Həşimovlarla hansı tellər bağlayır bunu bilmirəm, heç maraqlı da deyil. Mənə maraqlı olan budur ki, Əhəd Abıyev indi bir sahibkarın hüququnun pozulduğunu iddia edib millət vəkili kimi onu müdafiə etmək haqqında düşünürsə bəs Avropa Məhkəməsinə qədər gedib çıxmış Masallının digər iş adamı Adəm Nüsrətovun haqlarını niyə müdafiə etmirdi? A.Nüsrətov ki, icra başçısından narazı deyildi...

Ümumiyyətlə qəribə bir hal müşahidə olunur. Kim öz ərköyün tələblərini hakimiyyətə diqtə edə bilmirsə dövlət hakimiyyətini və onun sütunlarını hədəf seçir. Əhəd Abıyev də indi MTN-nin Masallı şöbəsinin adını əsassız olaraq hallandırmaqla məşğuldir, həm də çox eybəcər formada, halbuki bunun əvəzində öz seçicilərinin sosial problemlərinin həlli ilə məşğul olsa daha yaxşı olardı. Millət vəkili statusu heç kimə yerli dövlət hakimiyyəti nümayəndələrinə qarşı çıxmağa əsas vermir. Millət vəkili əhalini səbrli olmağa dəvət etməlidir, onun qarşısında dövlətin nümayəndəsinin ünvanına təhqir yağdırmamalıdır. Ümumiyyətlə təhqir acizlərin üslubudur, ziyalı, faktı olan insan təhqirə yol verməz, versə ondan ziyalı olmaz, millətə vəkil olmaz. “İlham Əliyevi sevirəm” deyib onun imzası ilə icra başçısı təyin olunmuş Qəzənfər Ağayevi təhqir etmək bir araya sığmır və bu çox böyük məntiqsizlikdir. Masallı heç kimin şəxsi mülkü deyil, Azərbaycan torpağıdır və heç kim də Prezidentə “bu insanı işdən çıxart, başqasını icra başçısı qoy” deyə bilməz.

Həmişə ədalətdən danışanlar indi niyə ədalətə, obyektiv istintaq aparılacağına şübhə edirlər məlum deyil. Hansısa orta təsilli bir insan həbs olunan adamı gedib Prezident Aparatında axtarsaydı anlamaq olardı, amma bir millət vəkilinin həbs olnunanların azad olunmamasında Prezident Adminstrasiyasının rəhbərini günahkar bilməsi çox kobud səhvdir. Bu gün hamı xalqın birləşməsindən, düşmənə qarşı vahid cəbhədə birləşməsi zərurətindən danışarkən kimlərinsə mərkəzi hakimiyyətə, onun sütunlarına qarşı pafoslu bəyanatlar verməsi, stəkanda fırtına qopartmaq cəhdləri, guya həyatına hansısa təhlükə yarana biləcəyi barədə təəssürat yaratmaq istəkləri düşmən dəyirmanına su tökməkdən başqa bir şey deyil. İranla həmsərhəd olan cənub regionumuzda narkotik maddələrin yayılmasına qarşı effektiv mübarizənin aparılması məhz yerli hüquq mühafizə və təhlükəsizlik orqanlarının əməyinin nəticəsidir. Bu gün həmin orqanlar kobud surətdə tənqid atəşinə tutulmağa deyil təşəkkürə layiqdirlər. Millət vəkili təkcə bazarkomu deyil, həm də sadə adamları müdafiə etməyi bacarmalıdır, çünki bir bazarın deyil, millətin vəkili olmağa and içib. Prezident Adminstrasiyası isə polis bölməsi və ya təcridxana deyil.

Amma kimə deyəsən? Bir deputat ki, üzvü olduğu parlamentin seçkili deyil, təyinatlı bir qurum olduğu barədə fikir yürütsün, o şübhəli şəxsin azad olunması üçün elə gedib PA qapısında gözləyər...

Xanlar Xoca http://news.qaynar.info/33331.html

Vicdan dini

Dünya müsəlmanları bu gün müqəddəs Qurban Bayramını qeyd edir. Bu bayram keçmiş Sovet dövründə də əhalisinin əksər hissəsi müsəlman olan Azərbaycanda geniş olmasa da çoxları tərəfindən qeyd edilir, qurbanlar kəsilirdi. Amma o vaxtlar indikindən fərqli olaraq bu müqəddəs bayramın ətin qiymətinə heç bir təsiri olmurdu, qoyun əvvəl hansı qiymətə olurdusa, bayram ərəfəsində və bayram günündə də həmin qiymətə qoyun və ya ət almaq mümkün idi. Əks təqdirdə qiyməti süni olaraq qaldıran adamın dərisini qoyun dərisi kimi boğazından çıxarardı hökumət. İndi isə vəziyyət fərqlidir. Müsəlmanlığı sünnət olmağından o yana keçməyən bəzi insanlar il uzunu sanki bu bayramın nə vaxt gələcəyini gözləyirlər ki, insanların etiqadından sui istifadə edib mal-qaranın qiymətini süni qaydada qaldırsınlar. Qəribədir ki, bu cür mohtəkirlik halları hər il təkrarlanır və hər il də belə adamlar həm ictimai qınaqdan, həm də inzibati məsuliyyətdən kənarda qalır. Halbuki qiymətlərin hansısa bayramla və ya əlamətdar günlə bağlı olaraq qaldırılması möhtəkirlikdən başqa bir şey deyil və qanunlar tam imkan verir ki, belə hallara qarşı effektli mübarizə aparılsın. Bilirəm indi bəziləri düşünə bilər ki, heyvan sahibi özü neçəyə istəsə malını sata bilər. Amma əslində bu nə qanuna, nə də dini adət ənənəyə uyğun deyil. Əgər qiymət qoymaq hərənin öz kefinə uyğun olsa onda çörəyin qiyməti də kəllə çarxa çıxar. Dövlətin öz qiymət siyasəti var və müvafiq qurumlar belə məsələlərə qarşı daha da diqqətli olmalıdırlar. İş o yerə çatıb ki, adi günlərdə ayaq altında qlan kələmin qiyməti də bayrama görə qəfil qalxıb və bazarda kələmlə qoyun həm qafiyə söz kimi işlənir. Bir müddət əvvəl sənədləri qaydasında olmayan məscidlərin sökülməsi məsələsi gündəliyə çıxanda hay həşir salanlar isə harda gizləniblərsə indi möhtəkirliklə məşğul olub, müsəlman qardaşlarının cibinə girənlərə demirlər ki, “adamın abrı olar, bayramdır deyə qoyunun, ətin qiymətini qaldırmaq olmaz”. Bəziləri heç bayramın tarixini, mahiyyətini də bilmir, bəziləri üçün bu sadəcə güclü alver etmək, bəziləri üçünsə çoxlu ət yemək bayramıdır. Hələ də elə insanlarımız var ki, il uzunu ağzına bir tikə ət dəymir, ayağı yalın gəzir, hamballıq edir, amma hələ də elə insanlarımız var ki, ölkədə bu qədər fəqir füqəra olduğu halda hər il Həccə gedir və bunun vacib əməl olduğunu bildirir. Amma ən vacib əməl odur ki, bir müsəlman öz qonşusunun, qohumunun dərdlərinə də əlac qılsın, bir yetimin qeydinə qalsın. Təəssüf ki, bunu edən ya yoxdur, ya da çox azdır. Hər bir müsəlman bu gün bir hərəkət edəndə, bir addım atanda düşünməlidir: Məhəmməd Peyğəmbər bu anda nə edərdi? Məhəmməd Peyğəmbər özünə dəbdəbəli yubiley keçirməzdi, azanı benzinlə yox, insanın ruhu ilə müqayisə edərdi, villada deyil, kasıb, amma Allahın nuru ilə işıqlanan bir daxmada yaşayardı, özü ac qalar, amma sonuncu tikəsini də müsəlman olmasa belə hansısa ac və kimsəsizə yedirərdi, kimsə ilə düşmənçilik aparmaz, onu sevməyənlərə, qəbul etməyənlərə belə mərhəmətli olar, dərdlərinə çarə tapmağa çalışardı, kasıb müsəlmanların gözü qarşısında bahalı avtomobildə deyil, bəlkə də piyada gəzərdi. Çünki o İdeal İnsan idi. Amma bu gün təəssüf ki, onun ümməti ona oxşamır. Ömür boyu bütpərəst həyatı yaşayıb öləndə müsəlman kimi dəfn edilənlər nə qədər müsəlmandır onu ancaq Allah bilir. Mənim bildiyim budur ki, bütün insanları birləşdirən bir İnsanlıq dini də var ki, onun adı Vicdandır və Vicdanı olan möhtəkirlik etməz, rüşvət almaz, qan içən olmaz. Allaha inanan adamın vicdanı olar.

Qurban bayramınız mübarək!!!

Xanlar Xoca http://news.qaynar.info/33309.html

http://7gun.az/index.php?newsid=742

Jurnalist, yoxsa müğənni?

Bu gün Ümumdünya İnformasiya Günüdür. İndi kimsə deyəcək ki, “hə, nə olsun”. Amma nəzərə alsaq ki, informasiyaya olan tələbat bu gün cəmiyyətdə çörəyə olan tələbat qədər güclüdür, onda bu sualın cavabı da hər kəsə aydın olar.

Azərbaycanda da vətəndaşların informasiya alması üçün qanunlar qəbul edilib, amma bu qanunlar əksər hallarda güc qarşısında susan aciz uşağı xatırladır. Min oyundan çıxan məmur özbaşınalığı qarşısında qanun gücsüz görünür. Elə gülməşəkər məmurlar var ki, özlərini mətbuata qapalı elan edir və az qala padşah kimi aparırlar. Ola bilsin ki, kiminsə ürəyində padşahlıq iddiası ola bilər, amma zaman-zaman bu iddialarla yaşayan insanların aqibəti də məlumdur.

Jurnalistə konkret "rədd ol" deyənlər sonradan onun köməyinə ehtiyac duyur. Çünki cəmiyyətə lazım olan informasiyaları məhz jurnalistlər- Misir ehramlarını tikən qullar kimi bütün günü o yan - bu yana qaçan, çox işləyib az qazanan insanlar toplayıb yayırlar. Məhz bayram günlərində informasiya kasadlığı yarananda jurnalistlərin necə əhəmiyyətli iş gördükləri məlum olur. Amma həmin jurnalistlər informasiya verməli olan qurumlardan ən adi məlumatı belə ala bilmirlər.

Əlbəttə, Milli Təhlükəsizlik Nazirliyi və şöbələri informasiya verməyə bilər, çünki bu qapalı bir qurumdur, amma buna baxmayaraq, bu nazirliyin mətbuat xidməti yayılması mümkün olan informasiyanı KİV-lər arasında fərq qoymadan açıqlayır, ya da ən azından “bu barədə bizdə məlumat yoxdur” deyir. Eyni sözlər Müdafiə Nazirliyinə də aiddir.

Amma jurnalisti elə idarələr incidir ki, o məsələn hansısa şəhərdə neçə zibil qutusu olduğunu deməlidir. İndi bu zibil yeşiyinə baxan adama “informasiya ver” desən özünü elə aparacaq ki, elə bil alçaq dağları bu yaradıb. Halbuki şəhərdə neçə zibil qutusunun olduğu açıqlansa, bu dövlətin təhlükəsizliyinə heç bir ziyan gətirməz. Deməli, bəzi idarələr əslində verməli olduğu informasiyanı vermirsə, bu, özbaşınalığın və yekəbaşlığın nəticəsidir ki, bu problemdən bu gün bütün jurnalistlər əziyyət çəkir. Məsələn, Daxili İşlər Nazirliyinin mətbuat xidməti hətta iş müddəti bitəndən sonra da jurnalistlərin suallarına nəzakətlə cavab verirsə, hansısa rayon və şəhər polis idarəsində akkreditasiyadan keçən jurnalist informasiya almaq istəyəndə “biz informasiyanı APA-ya veririk” deyirlər.

Hətta Prezident özü mətbuata açıq bir insandırsa, Daxili İşlər naziri jurnalistlərin suallarına cavab verə bilirsə, bəs niyə görəsən hansısa polis idarəsi adi oğurluq hadisəsi haqqında məlumat vermək istəmir? Və ya adı olub özü olmayan bəzi nazirliklərin, komitələrin mətbuat xidmətləri görəsən hansı deşiklərdə gizləniblər ki, jurnalistlər onları tapmaqda, sual verib cavab almaqda çətinlik çəkirlər? Görəsən nə vaxta qədər balaca adamlar özlərini böyük tutacaq, xülyalarla yaşayacaqlar? Jurnalistin adamyeyən olmadığını ortada yeyib qıraqda gəzən məmurcuqlar dərk edəcəklərmi? Bəlkə jurnalistlər də bəzi məmurları tez-tez görmək, informasiya almaq hüquqlarını reallaşdırmaq, ondan istifadə etmək üçün mahnı oxumağa, rəqs etməyə başlasınlar, hə? O zaman yəqin həmin jurnalistdən qorxan məmurlar jurnalistlərdən qaçmazlar, jurnalistlər də bahalı maşınlarda gəzib, villalarda ömür sürərlər, daha kirayədə qalmaz, “görəsən bu ay ev pulunu ödəyə biləcəyəmmi” kimi fikirlərin içində çabalamazlar. Hələ ki, informasiya yükünü çiynində daşıyan jurnalistlər ordusu ehtiyac içindədir, amma ən böyük ehtiyacı da elə informasiyayadır. Ona görə də Ümumdünya İnformasiya gününün bizə təəsüf ki, dəxli yoxdur.

Çox təəssüf.

Xanlar Xoca http://news.qaynar.info/33236.html

http://7gun.az/index.php?newsid=710

Müharibə!

Uzun illər ABŞ-ı bizə demokratiyanın beşiyi kimi nişan veriblər, dünyada insan azadlıqlarının əsas təminatçısı rolunda məhz bu ölkənin çıxış etdiyi, bu dövlət olmasa dünya xalqlarının bir-birini məhv edəcəyi barədə fikirlər aşılamağa çalışıblar. Amma göz önündə olan budur ki, bu dövlət yalnız öz maraqlarını güdür. 11 Sentyabr terroru Əfqanıstanın, İraqın bombalanmasına səbəb oldu, Bin Laden çoxdan öldürülsə də hələ də onun uydurulmuş mifi ətrafında spekulyativ əməliyyatlar həyata keçirilir və ABŞ-ın nəzarətində olan Əfqanıstan bu gün dünyanı “ağ ölüm”lə təhdid edir. Serbiyanın ərazi bütövlüyünü pozub qondarma “Kosovo dövləti” quran ABŞ Azərbaycanın Qarabağ problemini qulaqardına vurur, tərəflərin öz aralarında razılığa gəlməsinin vacibliyini bildirir. Bəs onda niyə imkan yaradılmadı ki, Serbiya ilə Kosovo öz arasında razılığa gəlsin? Bəs niyə Türkiyənin Ermənistanla sərhəddlərinin bağlı qalması ABŞ-ı bu qədər narahat edir? Niyə imkan vermir ki, tərəflər öz aralarında razılığa gəlsin? Buna nə ad vermək olar bilmirəm, amma tək onu bilirəm ki, burda standartın sayı ikidən çoxdur. ABŞ bu gün özünü dünyaya və Azərbaycana demokratiya carçısı kimi göstərməyə çalışır, amma bu cür nağıllara indi heç buşmenləri, Afrika cəngəlliklərində hələ də ibtidai icma quruluşunda yaşayanları da inandırmaq mümkün deyil. ABŞ-ın demokratiyası İraqda, Əfqanıstanda ilişib qalıb, Kosovoda özünü xilaskar kimi qələmə verib separatizmi dəstəkləyən ABŞ Qarabağ probleminin həllində guya çıxış yolu tapa bilmir, halbuki Köçəryan və Sərkisyanın Xocalıda törətdiyi soyqırım Miloşeviç və Karaçiçin Kosovoda, Bosniyada törətdiyi soyqırımdan öz miqyasına və dəhşətinə görə heç nə ilə fərqlənmir. Bu gün Qarabağlı gənc məcburi köçkün həyatı yaşayır, amma ermənilər onun torpağında narkotik maddələr hazırlanması üçün plantasiyalar salırlar. Budur demokratiya carçısı olanların ədaləti? İşğala göz yummaq demokratiyanın hansı prinsipinə əsaslanır? BMT əgər öz qətnamələrini icra edə bilmirsə, onda o mavi dəbilqəli əsgərlər kimə lazımdır, onların saxlanması üçün ayrılan vəsaiti dünyada aclıqdan əziyyət çəkən ölkələrdəki yoxsullara sərf etmək, yoxsul uşaqların təhsil xərclərinə yönəltmək daha ədalətli, insaflı olmazdımı?! Maraqlıdır, görəsən ABŞ-dakı ermənilər də muxtariyyət tələb etsəydilər rəsmi Vaşinqton, Avropa “problem yalnız və yalnız sülh yolu ilə həll olunmalıdır” deyəcəkdimi?

Şübhəsiz ki, o zaman başqa hava çalınacaq, dərhal bir antiterror koalisiyası qurular, gecə ilə hücum əməliyyatları başlayar, sonuncu erməni silahı yerə qoyana qədər atəş, bomba səsləri kəsilməyəcəkdi. Elə isə Azərbaycanın qarşısını da kimsə kəsə bilməz və kəsməməlidir. Azərbaycan xalqı da öz torpaqlarını azad etmək üçün nəhayət hərb yoluna üstünlük verməlidir. Bir halda ki, danışıqlar istədiyimiz nəticəni vermir, onda vaxt itirmək nəyə lazımdır? Bu Qarabağ düyününü “Qordi düyünü” kimi birdəfəlik həll etməyin vaxtı çatıb artıq. Beynəlxalq təşkilatlara inanmaq lazım deyil. Beynəlxalq təşkilatlar Azərbaycanı aldatmaq yolunu tutublar. Qarabağ problemi həll olunandan sonra Azərbaycan demokratiyanı hansısa təşkilatın üzvü olmadan da qura bilər. Yaponiya, İsrail Avropa Şurasının, ATƏT-in üzvü olmasa da həmin dövlətlərdə əhalinin yaşayış səviyyəsi, demokratiyanın vəziyyəti dünyaya demokratiya dərsi keçmək istəyən hər hansı başqa ölkədəkindən pis deyil. Deməli hər hansı beynəlxalq təşkilat və ya dövlət demokratiya ixrac edə bilməz və etsə belə bu demokratiya alma ağacındakı armuda bənzəyər. Bizə belə demokratiya lazım deyil. Bizə Qarabağ lazımdır. Ona görə də siyasi partiyaların fəaliyyəti dondurulmalı, mətbuat azadlığı məhdudlaşdırılmalı, hər an müharibəyə hazır olmalıyıq. Torpaqlarımızı işğaldan azad edəndən sonra demokratiyanı qurmaq öz işimizdir, bizə yuxarıdan aşağı baxmağa kimsəyə icazə vermək olmaz. Azərbaycan bir imperiyanın əsarətindən ona görə azad olmayıb ki, başqa bir imperiyanın asılılığına düşsün, onun dekretlərini sözsüz yerinə yetirsin. Əgər hansısa dövlət və ya onun başçısı daha ağıllı, daha demokrat olduğunu, insan azadlıqlarına daha çox dəyər verdiyini sübut etmək istəyirsə onda qoy Qarabağın işğaldan azad olunmasına kömək etsin. Çünki Qarabağsız demokratiya yetim uşaq kimidir. Yetimə isə çörək verən olmaz.

Xanlar Xoca http://news.qaynar.info/33138.html

http://7gun.az/index.php?newsid=683

Xalqa gülmək yaraşır

Azərbaycan xalqı böyük həvəslə dekabrın 23-nü gözləyir. Çünki məhz həmin gün xalq məntəqələrə- sandıq başına gedəcək və səs verib öz layiq bildiyi şəxsi bələdiyyə üzvü seçəcək.

Layiq sözü ləyaqət sözündəndir. Ona görə bələdiyyələrə də layaqəti olanları layiq bilib seçmək lazımdır. Əks halda bələdiyyələr ya icra hakimiyyətinin əlavəsinə çevriləcək, ya da torpaq satan bir quruma. Amma seçkini keçirməmək də olardı. Çünki müharibə şəraitində yaşayırıq, bələdiyyələrdə isə xalqımızın ən ləyaqətli oğulları toplaşıb. Ona görə də mən təklif edirəm ki, elə bu bələdiyyələrin tərkibi Qarabağ və ətraf rayonlar azad edilənə qədər olduğu kimi saxlansın, seçki isə sadəcə hansısa vəfat etmiş və ya həbs edilmiş bələdiyyə üzvlərinin boş qalmış yerlərinə keçirilsin.

İndiki böhran şəraitində axı nə mənası var ki, durub külli miqdarda vəsaiti seçkiyə həsr edək. Həmin pulu elə imkansız ailələrə sosial yardım ayrılmasına da yönəltmək olardı. İndi bəziləri deyəcək ki, “sosial yardım rüşvətlə verilir, elə olmasa sosial yardım alanların siyahısı təqdim olunardı”. Bu təbii ki, aranı qatmaq istəyənlərin fikri ola bilər. Sosial yardım alanların siyahısını açmaq olmaz, qardaşım. Bu dövlət sirridir, əgər sən bilsən ki, qonşuluqda yaşayan, qapısında qoşa-qoşa “inomarka” dayanan şəxs də sosial yardım alır, onda həmin qonşu xəcalət çəkə bilər, bu isə onun insan hüquq və azadlıqlarını pozmaq deməkdir. Olmaz axı kiminsə haqqını tapdalamaq.

Mən özüm çox görmüşəm ki, bığıburma, enlikürək birisi X5-den düşüb əlində məcburi köçkünlərə verilən “çörək pulu” kartı necə utana-uana bankomata yaxınlaşıb pul alır. Belə vaxtı camaat da o adamın və ona kart verənin yerinə xəcalət çəkir, hamı üzünü çevirir ki, adam özünü sərbəst hiss eləsin, sıxılmasın o pula həqiqətən də ehtiyacı olanların arasında. Axı bu insana xəcalət vermək nəyə lazımdır. Belə insanların kimliyi sirr qalmalıdır. İndi sosial yardım alanların siyahısı da açıqlansa daha bunun harası sirr saxlamaq oldu?! Sirr elə bir şeydir ki, onu kimsəsiz adada öz-özünə də deyə bilməzsən. Çünki ətrafda kimsə yoxdursa əsən yellər var, xəbəri elə yerlərə apararlar ki, heç ağlına da gəlməz. Belə şəraitdə sirr vermək olar? Təbii ki, olmaz. Bacarana can qurban.

İnsan paxıl olmaz. Qonşun yolunu bilir, sosial yardım, yaxud əlillik dərəcəsi düzəldib pensiya alır, sən də yolunu bilmirsən get yol bilənə de sənə də düzəltsin. Daha hay-küy salmaq nəyə lazımdır axı? Çörəyə bais olmaq heç düzgün hərəkət deyil. Nəyi pisdir, “upravdom”dan tutmuş nazirə qədər hamı öz yerində qalsın, kəndlinin balası elə yer əkməklə, fəhləninki də elə qul bazarında günəmuzd iş axtarmaqla məşğul olsun?! Milli Məclisə seçkilər də müharibə bitənə qədər təxirə salınsın bitsin bu iş.

Böyük Britaniyada lordlar ömürlük seçilir, məgər demokratiya azalır? Xeyr. Milli Məclis üzvlüyü də ömürlük olsa, hətta millət vəkilliyi irsən keçsə həm büdcəyə qənaət etmiş olarıq, həm də vaxtımıza. Düzdür bəziləri elə bilir millət vəkili olmaq asan işdir, elə bütün günü oturub düymə basırsan, amma elə deyil. Yolla keçən biri Milli Məclisə düşsə qeyri-müəyyən situasiyada özünü itirə bilər, bilməyəcək məsələnin, yaxud layihənin lehinə danışsın, yoxsa əleyhinə, yəni əndrabadi bir vəziyyət. Belə situasiyadan baş çıxarmaq hər oğulun işi deyil. Bir də ki, əgər Milli Məclisə seçkilər təxirə salınsa televiziyalar da şou verilişlərin vaxtından kəsib seçki təbliğatına ayirmazlar. Xalqa şərait yaratmaq lazımdır. Qoy xalq kef eləsin, desin, gülsün, əylənsin. Ləyaqətli oğulları olan xalqa ancaq gülmək yaraşır.

Xanlar Xoca http://news.qaynar.info/32907.html

http://7gun.az/index.php?newsid=573