Xalqa gülmək yaraşır

Azərbaycan xalqı böyük həvəslə dekabrın 23-nü gözləyir. Çünki məhz həmin gün xalq məntəqələrə- sandıq başına gedəcək və səs verib öz layiq bildiyi şəxsi bələdiyyə üzvü seçəcək.

Layiq sözü ləyaqət sözündəndir. Ona görə bələdiyyələrə də layaqəti olanları layiq bilib seçmək lazımdır. Əks halda bələdiyyələr ya icra hakimiyyətinin əlavəsinə çevriləcək, ya da torpaq satan bir quruma. Amma seçkini keçirməmək də olardı. Çünki müharibə şəraitində yaşayırıq, bələdiyyələrdə isə xalqımızın ən ləyaqətli oğulları toplaşıb. Ona görə də mən təklif edirəm ki, elə bu bələdiyyələrin tərkibi Qarabağ və ətraf rayonlar azad edilənə qədər olduğu kimi saxlansın, seçki isə sadəcə hansısa vəfat etmiş və ya həbs edilmiş bələdiyyə üzvlərinin boş qalmış yerlərinə keçirilsin.

İndiki böhran şəraitində axı nə mənası var ki, durub külli miqdarda vəsaiti seçkiyə həsr edək. Həmin pulu elə imkansız ailələrə sosial yardım ayrılmasına da yönəltmək olardı. İndi bəziləri deyəcək ki, “sosial yardım rüşvətlə verilir, elə olmasa sosial yardım alanların siyahısı təqdim olunardı”. Bu təbii ki, aranı qatmaq istəyənlərin fikri ola bilər. Sosial yardım alanların siyahısını açmaq olmaz, qardaşım. Bu dövlət sirridir, əgər sən bilsən ki, qonşuluqda yaşayan, qapısında qoşa-qoşa “inomarka” dayanan şəxs də sosial yardım alır, onda həmin qonşu xəcalət çəkə bilər, bu isə onun insan hüquq və azadlıqlarını pozmaq deməkdir. Olmaz axı kiminsə haqqını tapdalamaq.

Mən özüm çox görmüşəm ki, bığıburma, enlikürək birisi X5-den düşüb əlində məcburi köçkünlərə verilən “çörək pulu” kartı necə utana-uana bankomata yaxınlaşıb pul alır. Belə vaxtı camaat da o adamın və ona kart verənin yerinə xəcalət çəkir, hamı üzünü çevirir ki, adam özünü sərbəst hiss eləsin, sıxılmasın o pula həqiqətən də ehtiyacı olanların arasında. Axı bu insana xəcalət vermək nəyə lazımdır. Belə insanların kimliyi sirr qalmalıdır. İndi sosial yardım alanların siyahısı da açıqlansa daha bunun harası sirr saxlamaq oldu?! Sirr elə bir şeydir ki, onu kimsəsiz adada öz-özünə də deyə bilməzsən. Çünki ətrafda kimsə yoxdursa əsən yellər var, xəbəri elə yerlərə apararlar ki, heç ağlına da gəlməz. Belə şəraitdə sirr vermək olar? Təbii ki, olmaz. Bacarana can qurban.

İnsan paxıl olmaz. Qonşun yolunu bilir, sosial yardım, yaxud əlillik dərəcəsi düzəldib pensiya alır, sən də yolunu bilmirsən get yol bilənə de sənə də düzəltsin. Daha hay-küy salmaq nəyə lazımdır axı? Çörəyə bais olmaq heç düzgün hərəkət deyil. Nəyi pisdir, “upravdom”dan tutmuş nazirə qədər hamı öz yerində qalsın, kəndlinin balası elə yer əkməklə, fəhləninki də elə qul bazarında günəmuzd iş axtarmaqla məşğul olsun?! Milli Məclisə seçkilər də müharibə bitənə qədər təxirə salınsın bitsin bu iş.

Böyük Britaniyada lordlar ömürlük seçilir, məgər demokratiya azalır? Xeyr. Milli Məclis üzvlüyü də ömürlük olsa, hətta millət vəkilliyi irsən keçsə həm büdcəyə qənaət etmiş olarıq, həm də vaxtımıza. Düzdür bəziləri elə bilir millət vəkili olmaq asan işdir, elə bütün günü oturub düymə basırsan, amma elə deyil. Yolla keçən biri Milli Məclisə düşsə qeyri-müəyyən situasiyada özünü itirə bilər, bilməyəcək məsələnin, yaxud layihənin lehinə danışsın, yoxsa əleyhinə, yəni əndrabadi bir vəziyyət. Belə situasiyadan baş çıxarmaq hər oğulun işi deyil. Bir də ki, əgər Milli Məclisə seçkilər təxirə salınsa televiziyalar da şou verilişlərin vaxtından kəsib seçki təbliğatına ayirmazlar. Xalqa şərait yaratmaq lazımdır. Qoy xalq kef eləsin, desin, gülsün, əylənsin. Ləyaqətli oğulları olan xalqa ancaq gülmək yaraşır.

Xanlar Xoca http://news.qaynar.info/32907.html

http://7gun.az/index.php?newsid=573

"Qəlbimdəki istək"

SEN GELDIN OMRUME SESSIZ,XEBERSIZ...
BAGLADIM QELBIMI SENIN UZUNE...
SOYLEDIN YASHAYA BILMEREM SENSIZ,
MENSE USHAQ KIMI INANDIM SENE...
BES INDI NE OLDU UZ CEVIRIRSEN?
ARTIQ GOZLERINDE YOXDUR MEHEBBET...
MEN KI,SEVMEMISHDIM SENI,BILIRSEN,
SEN OYRETDIN MENE OZUNU ELBET...
DEMEK,SEVGI HECMISH SENIN GOZENDE,
"S E V I R E M" DEYEREK ALDATDIN MENI...
DURMADIN SEVEN TEK SEN OZ SOZUNDE,
BOSH YALANLAR UCUN SATDIN SEVGINI...
INAN,INDI COX DUSHMUSEN GOZUMDEN..
SENE GORE HEC KIME GUVENMIREM...
HETTA OZUM DE KUSMUSHEM OZUMDEN...
QORXURAM...YENIDEN SEVE BILMIREM..
SENE INSAN KIMI YAZIGIM GELIR,
SOZUNUN SAHIBI OLA BILMEDIN....
BIR TEK BU ISTEYI ALLAHIM BILIR,
ESHIDIM: SEN SEVDIN, HEC SEVILMEDIN....

Turanə Ələkbərzadə

Bagiranın vətəni

Azərbaycandan bəxtəvər ölkə yoxdur və ola bilməz. Çünki Bagira kimi dünya ulduzu azərbaycanlıdır və hər yerdə Azərbaycanı təmsil edir. İndi də gedib Türkiyəyə. “Qız” orda vətəni təmsil edir, bədxahlar da burda başlayıblar qara piara ki, guya orda donuz qripinə yoluxub. Qızğın iş rejimindən macal tapa bilməyən Bagira, mətbuat xidmətinin rəhbəri Mikayıl Hüseynov vasitəsilə Lent.az-a verdiyi açıqlamasında donuz qripinə yoluxmaq təhlükəsindən ehtiyat etdiyi üçün seks-partilərdən çəkindiyini bildirib. Bu “sex party” ifadəsini necə başa düşmək hərənin öz işidir, amma əsas odur ki, M.Hüseynovun dediyinə görə, “bilirsiniz ki, Azərbaycan səhnəsində Bagira təkrarsızdır, öz sferasında təkdir.” Bu fikirlə razılaşmamaq olmaz. Adam əziyyət çəkib özünə imic yaradıb. İndi gərək xalq ona dəstək olsun, axı Bagira orda “öz ölkəsini təmsil edir”.

Bu ölkədə hörmət sahibi olmaq üçün gərək Bagira olasan. Burda həkimin, müəllimin, alimin, jurnalistin hörməti olmaz, hörmət də, söz azadlığı da onlara məxsusdur. Bir məclisə Lütfi Zadə kimi alim girsə kimsə yerindən belə qalxmaz, amma Bagira, Xatirə, yaxud o tip bir başqası girsə bütün məclis ayaq üstə çəpik çalar. Demək ki, bizə elm, ziya lazım deyil, bizə Bagira və başqa bu kimi insanlar lazımdır. Bizə azad söz yox, çılpaq müğənnilər lazımdır ki, dünyada tanınaq.

Söz azadlığı yaxşı şeydir, amma baxır kimin dilində. Qoy sözü azad şəkildə lüt-üryan, “bakirə” müğənnilər desin. Çünki məhz onların sayəsində bütün günü işləyib yorulan məmurlar dinclik tapırlar. Fəhlə ac da qala bilər, susuz da. Əsas odur ki, məmur və onun rəqqasə müğənniləri şad xürrəm ömür sürsünlər. Bu ölkədə qəzet, sayt bağlana bilər, jurnalist həbs oluna bilər, amma bir bar bağlansa, bir lüt müğənni istintaqa çağırılsa elə adamlar zəng vurub hədə qorxu gələ bilər ki, xəttin o başındakı adam pampers axtarar, necə ki, indi camaat Bakıda gündüz çıraqla “donuz qripi”ndən qorunmaq üçün maska axtarır, tapa bilmir. Donuz qripi demişkən, arada belə şeylərin olması bizim nəyə necə hazır olduğumuzu göstərir. Qar yağır, adamlar bir yana, avtomobillər də yolda iməkləyir, böhran baş verir, dünyada qiymətlər düşəndə bizdə qiymətlər kəllə çarxa qalxır, qrip yayılır, hər yerdə maskanı pulsuz, hətta məcburi şəkildə paylayanda bizdə onun qiymətini tələbatın səviyyəsinə uyğun olaraq artırırlar, apteki olmayanlar da “kaş mənim də aptekim olaydı” deyə yanıb yaxılır, daha demir ki, “mənim aptekim olsa maskanı pulsuz paylayardım”. Sonra da bəziləri durub Qərbi ittiham edir ki, “niyə Amerikada və digər ölkələrdə bu xəstəlikdən ölən olmadı”. İnkişaf etmiş ölkələrdə, avtobuslar, metro, təyyarə və s. kompaniya xətrinə dezinfeksiya edilmir, bizdə epidemiya təhlükəsi yarananda görülən tədbirlər həmin dövlətlərdə adi gündəlik bir prosesdir. Ona görə də “donuz qripi”ni də hansısa olmayan mafiyaya bağlamaq cəhdləri əfsanədən başqa bir şey deyil. Bir də heç kim narahat olmasın. “Donuz qripi” Azərbaycanda epidemiya halını almayacaq. Çünki bizim xalq dözümlü xalqdır, immuniteti güclüdür. Böhran, qrip və s. bu kimi şeylər bizə vız gəlir. Əsas olan da elə budur.

Xanlar Xoca http://news.qaynar.info/32821.html

http://7gun.az/xanlar/529-bagiran305n-v601t601ni.html

Vəkil defisiti

Cəmiyyət də bazar kimidir, nə çoxalırsa qiyməti düşür. Bir vaxtlar mahnı oxuyan az idi, ona görə də müğənnilərə hər yerdə hörmət var idi, qəzetlər az idi, ona görə də qəzetin, jurnalistin hörməti var idi, müəllim az idi, müəllimə hamı fövqəladə bir insan kimi baxırdı. Bir vaxtlar hüquqşünas da az idi. Ona görə də hüquqpozmalar az, hüquqşünasların hörməti isə çox idi.

Müstəqilliyin ilk illərində hətta zirzəmilərdə də universitetlərin açılmasının və prestijli fakültələrə qəbulun aparılmasının nəticəsi olaraq hüquqşünasların da sayı sürətlə artmağa başladı və kəmiyyət keyfiyyətə təsir elədi. İndi ölkədə hüquqşünas diplomu olan çox, savadı olan hüquqşünas çox azdır. Bir hüquqşünas üçün əsl təcrübə meydanı təbii ki, məhkəmə salonudur, məhz məhkəmədə vəkil kimi iştirak etmək peşəkar hüquqşünas kimi formalaşmaqda müstəsna rola malikdir. Amma bizim indiki vəkillərin də bir çoxu məhkəməyə ciddi bir proses kimi deyil, bəzi müğənnilər toya baxdığı kimi baxır. Yəni bir müğənni necə ki, toya dəvət alanda diskini götürüb gedir bir gündə 5 dənə toy yola verir, indi bəzi vəkillər də məhkəməyə bu cür yanaşır. Gözləyirlər, nə vaxt hansısa yüksək çinli məmur həbs olunsa, dərhal elçilərini göndərirlər ki, “biz ona vəkillik edə bilərik, təki hə desin”.

Halbuki dünənə qədər onun əlindən qan ağlayırdılar, korrupsioner olduğunu deyirdilər, nə bilim villalarını sayırdılar. Həmin məmurun günahkar olduğunu bilə-bilə onun müdafiəsinə qoşulur, illər uzunu haram yolla yığdığı pullardan alıb həm günahına şərik olur, həm də populyarlıq qazanırlar. Sonda isə müdafiə etdikləri şəxsə ancaq bu cür təskinlik verirlər: “Əlimdən gələni elədim, amma bu siyasi qərardır.” Beləsinə deyən yoxdur ki, ay avara, bilirdin ki, siyasi qərardır, onda niyə ortalıqda fırlanırdın? Bəs pul alanda niyə demirdin ki, bu siyasi qərardır, heç məhkəməyə getməyə ehtiyac yoxdur?

“Azadlıq” qəzetinin əməkdaşı Arzu Abdulla adi bir jurnalist xanımdır, baxmayaraq ki, onun siyasi mövzuda, Azərbaycanın daxili və xarici siyasətinə həsr olunmuş heç bir yazısındakı fikirləri bölüşmürəm, mövqeyi ilə razılaşmıram, amma bu xanım təmsil olunduğu düşərgədəki bir çox mövsümi müxalifətçidən daha qeyrətli və əqidəlidir. Amma indi bu xanım məhz haqqının tapdandığını əsas gətirərək “Yeni Nəsil” Jurnalistlər Birliyinin sədri Arif Əliyevə qarşı mənəvi zərərin ödənilməsi tələbi ilə iddia qaldırıb və vəkilsiz qalıb. Bəs hanı bizim vəkillər? Harda qalmısınız ey müdafiə edib populyarlaşmaq məqsədilə nazir, idarə rəisi, polkovnik, prokuror, polis rəisi axtaran vəkillər? Səsiniz niyə gəlmir? Axı Arzu hökumətdən şikayətçi olsaydı, onu müdafiə etmək üçün basabas salacaqdınız, itələşəcəkdiniz, hələ bəzi hüquq müdafiəçiləri “yol verin Avropanın, Amerikanın adamları gəlib” deyəcəkdi, bəs indi nə oldu?

Arzu Arif Əliyevi məhkəməyə verdi, elə bil qurbağa gölünə daş atdılar. Yazın da Arzunun adını, bir hesabat hazırlayın göndərin Avropaya ki, burada jurnalist təşkilatı tərəfindən haqqının pozulduğunu iddia edib vəkilsiz qalan jurnalist var.

Yoxsa bu işdə pul iyi gəlmir ona görə hamı lal olub? Bəs axı obyektivlik, ədalətlilik harda qaldı? Axı Siz vəkillər məhkəmədə məhz ədalətli mühakimə olunmaq hüququnun pozulmasından şikayətçisiniz. Bəs özünüzün ədalətli müdafiə etmək hissiniz varmı?

Siz ədalət hissinizi dostluğa qurban verirsinizsə, hansı vicdanla ədalətdən danışa bilərsiniz, kimisə haqsızlıqda, ədalətli mühakimə etməməkdə, sifarişli qərar çıxarmaqda ittiham edə bilərsiniz? Axı Sizin bəziləriniz hələ də sifarişlə işləyir, “dostun xətri xoş olsun, ədalət incisə də olar” prinsipi ilə prosesə çıxır. Mən də Azərbaycanda bəzi məhkəmələrin heç də həmişə ədalətli qərar çıxarmadığını gözəl bilirəm. Amma bunun da günahı məhkəmələrdən, hakimlərdən çox özünü dəllal kimi aparan bəzi vəkillərdə və vəkilliyi dostluğa qurban verənlərdədir. Satmaq, qurban vermək istəyirsinizsə başqa şeylər seçin, ədalət hissinizi güzəştə getməyin, əgər o hələ də qalıbsa...

Xanlar Xoca http://news.qaynar.info/32601.html

Bizim peterlər

Həyatda hər cür insana rast gəlmək olur, qorxağa, cəsura, mərdə, namərdə, vəfadara, xainə və s. Cəsur insanlar heç vaxt özlərini öymür, lovğalanmır, cəsarət nümayiş etdirmək üçün məqam gözləyirlər və həmin məqam yetişəndə onların cəsurluğunu hamı görür. Buna misal olaraq mən Babəki, Koroğlunu deyil, elə ən yaxın dövrdən Neft Akademiyasındakı qanlı hadisə zamanı canını fəda etmiş Savalan Cabbarovu misal göstərə bilərəm. Məhz həmin məqamda Savalanın necə cəsur bir insan olduğu hamıya aydın oldu.

Sədaqət və xəyanət anlayışı da belədir. Əsl sədaqətli insanlar heç vaxt məddahlıq, boşboğazlıq etmirlər, lazım olanda tənqid etməyi də bacarırlar. Amma üzdə sədaqətli olub, bir ayağını qaçaraq qoyub, hər an xəyanət etməyə hazır olan cılız insanlar daim dünya nemətlərini əldə etmək üçün ən müqəddəs hisslərini və yaxınlarını belə qurban verməyə, güzəştə getməyə hazırdırlar. Belələri üçün heç bir müqəddəs hissdən danışmağına dəyməz.

Danışanda böyük ideyalardan, ideallardan danışarlar, ağızları köpüklənə-köpüklənə kimisə ittiham, kimisə mədh edərlər, amma arxası dönən kimi sifətlərindəki saxta təbəssüm də dillərindəki sabunlu, pafoslu mədhiyyə kimi əriyib gedər. Belə insanlar hər yerdə var, siyasətdə də, mədəniyyətdə də, dostluqda da, bir sözlə cəmiyyətin bütün sahələrində, bütün qatlarında. Amma bu gün siyasətdə daha çoxdur. Kimin ki, bəsirət gözü açıqdır bu cür üzdə sədaqətli olub, amma ilk fürsətdəcə hər kəsi şəxsi mənafeyi naminə satmağa hazır olan adamları yaxşı görür, sadəcə yola verir, bilir ki, belələri çox təhlükəlidir, onun xəyanəti nə qədər ağırdırsa, kini də bir o qədər çoxdur. Ona görə də sadəcə belə adamların zamanını gözləmək lazım gəlir ki, vədə yetişəndə layiq olduğu “mükafat”ı alsın. Çünki onlar həmişə mükafat arzusunda olar, onun xəyalı ilə yaşayarlar.

Belələrinin mükafatı şübhəsiz ki qiyamət günü cəhənnəm olar, amma bu dünyada da “mükafat”sız qalmazlar. Bəs belələrini necə tanımalı?

Asan bir yolu var. Belələri həmişə “Papadan artıq katolik olmaq” eşqinə düşər, ya ifrat iqtidarpərəst, ya ifrat müxalifətçi, ya da ifrat, radikal dindar olarlar. Belə insanlar üçün “qızıl orta” anlayışı olmur.

Amma məhz belələri vəzifədən qovularsa müxalifətə keçir və bir vaxtlar verdikləri bəyanatları tez də unudurlar. Buna Əli İnsanov kimi parlaq misal var ortada. Müxalifətdə, jurnalistikada, QHT sektorunda, kimlərin yal yediyini, bir əlinin kimin cibində olduğunu da hamı bilir. Onlar hamıdan daha radikal görünməyə çalışır, özlərinin daha aktiv, daha ciddi, daha dönməz müxalifətçi və ya ictimaiyyətçi, yaxud daha barışmaz jurnalist, daha əqidəli müsəlman, öz sözləri ilə desək islamçı olduqlarını sanki hər an gözümüzə soxmağa çalışırlar, hamıdan bərk qışqırırlar.

Kaş onların arxa planda kim olduqlarını da göstərən bir sehrli güzgü olaydı. Onda kimin kim olduğunu xalq da görərdi, onlara ehkam kimi baxanlar da.

Bir də görürsən ki, gecə-gündüz aclıqdan, ölkədə vəziyyətin dözülməz həddə çatdığından, nə bilim səfalətdən, iqtisadi siyasətin iflasa uğramasından, biznes mühitinin olmamasından, qəzetinə reklam verilməməsindən ağızdolusu danışan biri son model xarici markalı avtomobil, şəhərin mərkəzində yeni tikilən göydələnlərdə ev alır. Belə adamların kimliyinə bələd olmaq üçün bələdçi lazım deyil, özləri elə kifayətdirlər. Halbuki belə adamlar daim kimlərisə tənqid və ittiham obyektinə çevirməyi sevirlər.

Özlərinin liderə daha sədaqətli, daha vəfalı olduqlarını hansı yolla olursa olsun sübut etməyə çalışırlar. Ancaq ilk xəyanəti edən də, gəmini ilk tərk edən də onlar olurlar. Buna misal olaraq İsa Peyğəmbərin həyatında olmuş bir hadisəni qeyd edim.

İsa Peyğəmbər şagirdlərilə vidalaşarkən “sabah hamınız məni tərk edəcəksiniz” deyir. Onun şagirdlərindən olan Peter “Hamı Səni tərk etsə də mən tərk etməyəcəm, qoy məni də öldürsünlər, həbs etsinlər, amma Səni tərk etməyəcəm” söyləyəndə İsa Məsih cavab verir: “Səhər xoruz banlamamış sən məni üç dəfə inkar edəcəksən”.

Səhər İsa Məsihi sorğu sual etmək üçün aparırlar, şagirdlər isə çöldə gözləyir. Bu zaman bir qulluqçu Peteri görüb yaxınlaşır və “sən də İsanın şagirdlərindənsən” deyir, Peter isə inkar edərək “Mən heç bir İsa tanımıram” cavabını verir. Bir az keçəndən sonra eyni vəziyyət başqa bir qulluqçu ilə baş verir və Peter yenə inkar edir və durub həyətdən çıxmaq istəyəndə başqa biri onu görür və “Sən Peter deyilsən, İsanın tərəfdarı?” deyir. Peter israrla ”Mən İsanı tanımıram, tanımaq istəmirəm” deyir və qaçıb həyətdən çıxanda xoruz banlayır və onun yadına İsa Peyğəmbərin sözləri düşəndə hönkür-hönkür ağlamağa başlayır.

Bu gün bizim cəmiyyətdə də Peterlər çoxdur, amma təəssüf ki, bizim peterlər ağlaya biləcək qədər də olsa vicdan sahibi deyillər. Sadəcə satırlar və heç nə olmamış kimi sırtıqcasına yeni komfort həyat yaşamağa başlayırlar. Və beləcə proses davam edir…

Xanlar Xoca http://news.qaynar.info/32453.html

Xalq tələb edir…

Milli Məclisin ən aktiv komitəsi olan Sosial siyasət daimi komitəsi pensiya yaşının artırılması məsələsini müzakirəyə çıxarmağa hazırlaşır. Əgər yeni təkliflər qəbul olunsa qadınlar daha 57 yox, 60, kişilər isə, 62 yox, 63 yaşından pensiyaya çıxacaqlar.

Təklif hələ komissiyada müzakirə olunanda bir qrup müəllim sevindiyindən məktub yollayıb ki, bunu tez qəbul edin, yoxsa bizi işdən çıxarırlar, göndərirlər pensiyaya, insan haqqlarımız pozulur.

Çox adam hələ ünvanı tapa bilmir, yoxsa məktub yollayanların sayı daha çox ola bilərdi. Amma əksəriyyət belə fikirləşir ki, pensiyalar ümumiyyətlə ləğv edilsə daha yaxşı olar. Çünki onsuz da uşaqlar, gənclər qocalıq yaşına çatmamış intihar edirlər. Insanlarda o dünyaya sevgi artmaqda davam edir.

Bu yandan da tərs kimi Azərbaycanda orta yaş həddi çoxalıb. Sosial Müdafiə Fondu da qalıb pis vəziyyətdə. Fondun açıqlamasına görə, “son dörd ildə pensiyada olma dövrü qadınlar üçün 18, kişilər üçünsə 12 il olub. Pensiyanın məbləği hesablanan zaman isə fərdi uçotda yığılan vəsaitlər qanuna müvafiq 12 ilə, yəni 144 aya bölünür. Ona görə də DSMF hesab eləyir ki, ölkədə insanların ömrü uzandıqca, onların pensiya alma dövrü 12 il civarından çıxır.

12 il həddini saxlamaq üçün də pensiya yaşı artırılmalıdır.” Bu isə əlavə problemlər yaradır. Məsələn, sən gözləyirsən ki, adam 12 ildən sonra öləcək, amma adam ölmək istəmir, elə hey yaşayır. Bunu təsəvvür edəndə adamı üşütmə tutur. Ona görə də həyat səviyyəsi yüksəldikcə, neftin qiyməti qalxdıqca yavaş-yavaş pensiya yaşını artırmaq lazımdır.

Onsuz da xalqımız zəhmətsevər xalqdır, pensiya alsa da işləyir, almasa da. Müəllim işdən sonra repetitorluq edir, həkim iynə vurur, sistem keçirir, qalanları da hələlik taksidən zaddan sürüb başını qatır, ya da evlərdə qulluqçuluq etməklə ailəsini dolandırır. Bir də baxırsan ki, 70 yaşında kişi həyətləri gəzə-gəzə xlor satır, 65 yaşında qadın “təzə qatıq” qışqırır. İndi boş yerə bu insanlara pensiya vermək nəyə lazımdır. İşləyən onsuz da işləyir, işləməyən də axırda gedib “görüm-baxımla” özünə saxta əlillik dərəcəsi və pensiya düzəldir, necə ki, bir müddət ünvanlı sosial yardımı məhz bu cür saxta yollarla bir çox insanlar dövlətdən qoparda bildilər.

İndi ölkədə saxta əlillərin sayı da itib. Dövlətin pulları isə boş yerə göyə sovrulur. Ona görə də elə qocaların öz istədikləıri kimi pensiyanı birdəfəlik və əbədi olaraq ləğv etmək lazımdır. Kimsə ayda 75 manat almasa heç nə olmaz. Əksinə xeyri olar. 75 manat üçün özüm dəfələrlə görmüşəm ki, insanlar necə əziyyət çəkirlər bankomatların qabağında növbəyə durmaqdan. Hamısının da bir diləyi olur ki, “vallah bunu verməsələr bundan yaxşıdır”.

Bu yerdə yadıma Milli Məclisin sosial siyasət komitəsinin sədri Hadı Rəcəbovun açıqlaması düşür. H.Rəcəbov Lent.az-ın müxbirinə deyib ki, Milli Məclisə təhsil, elm və mədəniyyət sahəsində çalışan insanlardan müraciətlər daxil olub və pensiya yaşının artırılması təklifi məhz həmin insanların istəyi nəzərə alınaraq meydana çıxıb: “Biz o müraciətləri araşdıranda gördük ki, həqiqətən də pensiyaya çıxmaq üçün müəyyən edilmiş mövcud yaş həddi ədalətli deyil. Çünki bu insanlar hələ əmək qabiliyyətlidirlər və onlar öz sahələrində səmərəli işləməkdə davam edə bilər.

Belə olan halda biz onları niyə məcburi qaydada pensiyaya göndərməliyik? Ona görə də biz pensiyaya çıxmaq üçün yaş həddinin qaldırılmasını daha məqbul hesab edirik. bununla həm də sosial ədaləti bərpa etmiş oluruq”. Əhsən, sosial ədalət bax buna deyərlər, adama 75 manat pensiya ver, onu da 60 yaşında. Deputatın 1300 manat maaş aldığı ölkədə pensiyaçının ay başa çatandan sonra növbəti ayın əvvəlində 75 manat pensiya alması əsl sosial ədalətdir. Digər tərəfdən maraqlıdır, əgər vətəndaşların Milli Məclisə müraciəti əsasında belə bir təklifin ortaya çıxdığı deyilirsə, onda anlamaq olmur ki, niyə bəziləri Prezidentin qanunvericilik təşəbbüsü ilə çıxış etdiyini iddia edirlər.

Əgər vətəndaşın istəyi ilə pensiya yaşı artırılırsa, onda elə vətəndaşın istəyi ilə onu ləğv etmək də olar. Xalq belə istəyir, xalqı eşitmək lazımdır. Xalq istəyir ki, onun deputatı, naziri yaxşı yaşasın, bahalı kostyum geyinsin, qızıl telefonu olsun, lüks avtomobildə gəzsin, həyatın dadını çıxarsın, o da baxıb fəxr eləsin ki, “mənim məmurum, deputatım məndən fərqlənir”. Yoxsa daha deputat da, məmur da pensiyaçı ilə eyni markalı telefon işlədib, ictimai nəqliyyatdan istifadə eləsə apar qaytar, ondan deputat, məmur olmaz. İnşallah birlikdə arzu və ümid edək ki, səsimiz eşidilər və tezliklə pensiyalar birdəfəlik ləğv ediləcək, dövlət büdcəsində xeyli vəsaitə qənaət edilməklə deputatların və məmurların maaşının artırılmasına əsaslı zəmin yaranacaq. Axı onların maaşdan başqa dolanışıq yeri yoxdur...

Xanlar Xoca http://news.qaynar.info/32192.html

One minute...

Son günlər qəribə bir hal müşahidə olunur. İctimai yerlərdə, virtual aləmdə gedən müzakirələrdə bir qrup insan “Şəhidlər xiyabanından Türkiyə bayraqları yığışdırılmamalıdır, türklər bizi xilas edib, Bakını azad edib, ona görə də Türkiyə Ermənistanla sərhəddi açsa belə biz Türkiyəni sevməliyik” kimi mövqelər ortaya qoyurlar. Əlbəttə ki, söz azadlığı şəraitində hər kəsin mövqe bildirməsi təbiidir. Türkiyəni sevmək də hər kəsin öz işidir. Amma söz azadlığından öz xalqının qürurunu qurban vermək naminə istifadə etmək düzgün deyil.

Bəli, Bakının daşnaklardan və bolşeviklərdən təmizlənməsində Qafqaz İslam Ordusunun və Nuru paşanın böyük rolu olub. Bunu heç kim danmır və tarixi heç kim təhrif edə bilməz. Amma həmin dövrdəki hadisələri də diqqətlə nəzərdən keçirmək lazımdır. Nuru paşanın ordusu Azərbaycan hökumətinin xahişi ilə köməyə gəlsə də, Azərbaycan hökumətinin xahişi ilə Bakıda qalmadı və Mudros sazişi bağlandıqdan sonra ölkəni tərk etdi. O zaman türk ordusunun Azərbaycanda qalması üçün yalnız bir yol var idi ki, bu da türk zabitlərinin Azərbaycan vətəndaşlığını qəbul etməsi idi. Lakin Məmməd Əmin Rəsulzadə bu təkliflə müraciət edərək hətta vətəndaşlığı qəbul edib ordu quruculuğunda iştirak edəcək türk zabitlərinə ikiqat maaş veriləcəyini bildirsə də ona müsbət cavab verən olmadı. Azərbaycan yeni yaradılmış 1500 nəfərlik ordusu ilə taleyin ümidinə qaldı.

Azərbaycanın o dövr tarixində bir “İyun böhranı” deyilən dönəm də var. Azərbaycan Milli Hökuməti Gəncədə məskunlaşdıqdan sonra Nuru paşanın Milli Şuraya etimadsızlıq göstərməsi siyasi böhrana səbəb oldu. Burada Azərbaycanın Türkiyəyə ilhaq edilməsini arzu edənlərin də rolu böyük olmuşdu və Nuru paşa da buna razı idi. Bundan bir il sonra M.Ə.Rəsulzadə parlamentdə çıxış edərkən demişdi: “Burada deyirdilər ki, türkləri tənqid etmək olmaz, çünki onlar bura bizi idarə etməyə yox, bir əsgər kimi xalqı müdafiə etməyə gəlmişdilər. Bu doğrudur. Lakin bu da doğrudur ki, bizim öz içərimizdə elə bəylər və ağalar var idi ki, onlar burada İstanbulun ağalıq etməsini tələb edirdilər.”

Etimadsızlığın kökündə də bu ilhaqçılıq niyyəti dururmuş. Azərbaycanın düşməndən azad edilməsində əhəmiyyətli rol oynayan Türkiyə sonradan istiqlalımızın itirilməsinə, 28 Aprel işğalına soyuqqanlılıqla yanaşdı. Hətta Atatürk 1920-ci ilin aprelin 26-da Leninə yazdığı məxfi məktubunda Türkiyənin maraqları baxımından Azərbaycan və Gürcüstanı Sovet Rusiyasına güzəştə getdi. Həmin məktubdan iki gün sonra Bakıya soxulan XI Rus Ordusunun qabağında isə Azərbaycanın istiqlalının qazanılmasında xidmətləri olan türklər gəlirdi. Guya bu ordu Anadoluya istiqlal müharibəsi aparan türklərə yardıma gedəcəkdi. Amma Bakını işğal edən ordu heç kimə köməyə getmədi və ondan “niyə köməyə gəlmirsən” soruşan da olmadı. Çünki bu bir oyun idi. Oyun bitməmişdi.

1931-ci ildə Türkiyə ilə Sovet Rusiyası arasında dostluq müqaviləsi imzalandıqdan sonra Atatürk M.Ə.Rəsulzadə və digər Azərbaycan mühacirlərindən təcili Türkiyəni tərk etmələrini tələb etdi.

“Aman qoymayın, Türkiyə bayraqlarını yığdılar” deyib narahat olanlar tarixin bu səhifələrini bir daha oxumalıdırlar. 1995-ci ildə Türkiyənin o zaman Azərbaycandakı səfiri olmuş Altan Karamanoğlunun diplomatik fəaliyyəti ilə bir araya sığmayan “işgüzarlığı” də xatirimizdədir.

Unutmayaq ki, hər bir dövlət öz maraqları baxımından çıxış edir. Bunu bu günlərdə bir daha gördük. Həm Türkiyə-Ermənistan arasında protokolların imzalanması prosesində, həm də Bursada futbol matçı zamanı. Hələ Türkiyə tarixində belə hal olmamışdı ki, Prezident özü üçün hazırlanmış otağı qonağa versin, xanımının hazırladığı təamlara hansısa dövlət başçısını qonaq eləsin. Bu hala qardaş dedikləri Azərbaycana münasibətdə də rast gəlinməmişdi. Amma bir terrorçu dövlətin rəhbərinə, Xocalıda tökülən körpə qanlarında birbaşa əli olan Serj Sərkisyana münasibətdə rast gəlindi. Bunu o hökumət etdi ki, “one minute” deyib İsraili Qəzzada humanitar fəlakət törətməkdə, soyqırımda, “insanlıq dramı”nda, qoca, uşaq və qadınlara aman verməməkdə ittiham edir. Əcəba, Türkiyə Prezidenti xanımının hazırladığı təamlara Serj Sərkisyanı qonaq edərkən onun əllərinə fikir vermədimi, Azərbaycan körpələrinin qanını görmədimi onun əllərində? Fələstində ölənlərin haqqları Serj Sərkisyanın işğalçı ordusunun məhv etdiyi, öldürəndən sonra hətta təhqir etdiyi körpə mələklərin haqqından çoxdurmu? Qardaşlıq dediyiniz budurmu?

Türkiyənin bayraqları uzun illər idi Azərbaycanda hər yerdə dalğalanırdı, amma Türkiyədə Azərbaycan bayrağını səfirlikdən başqa hansısa bir yerdə dalğalanan vəziyyətdə görən oldumu? Məgər Azərbaycan mütəqil olmadımı, nə vaxta qədər xarici dövlət rəmzlərini öpüb bağrımıza basacağıq? Biz nə vaxta qədər öz qürurumuzu qurban verməliyik? Hətta küçədə bir türklə danışanda da azərbaycanlılar türk dilində danışmağa çalışırlar, amma heç bir türk Azərbaycan dilində danışmaq, yazmaq istəmir. Necə olur ki, biz Türkiyəyə gedəndə də türkcə danışırıq, türklər Azərbaycana gələndə də? Axı niyə hətta televiziyalarımızda da hansısa türkiyəli qonaq olanda aparıcılar gül kimi “torpaq” sözünü “toprak” kimi deyirlər? Biz ki, Türkiyəni bu qədər sevirik, bir dənə Hrant Dinkin ölümünə görə “Hepimiz ermeniyiz” deyənlər bəs niyə Azərbaycanın müqəddəs bayrağı zənbilə doldurulanda, ayaqlar altına atılanda “Hepimiz Azeriyiz” deyib küçələrə çıxmadı?

“Qalatasaray” qol vuranda Ermənistan deyil, Azərbaycan idi sevinən, gecə saat 3-ə qədər küçələrdə “Cim-bom” qışqıran azərbaycanlılar idi.

Türkiyə bayraqlarının yığışdırılmasına görə ağlamaqdansa qanunları oxumaq lazımdır. "Azərbaycan Respublikasında xarici dövlətlərin və beynəlxalq təşkilatların bayraqlarının istifadəsi qaydaları haqqında" qanuna görə “yalnız Azərbaycanda fəaliyyət göstərən xarici ölkə səfirliklərinin, konsulluqların və diplomatik nümayəndəliklərin binaları, diplomatik nümayəndəlik və konsulluq rəhbərlərinin iş otağı, Azərbaycana səfərə gələn xarici dövlətlərin rəhbərlərinin və dövlət nümayəndə heyəti rəhbərlərinin, diplomatik nümayəndəlik və konsulluq rəhbərlərinin nəqliyyat vasitələrinin üzərində xarici ölkələrin bayraqları asıla bilər”.

Burda qəribə nə var ki? Qanunda istisna nəzərdə tutulmayıb, yazılmayıb ki, Türkiyə bayrağı istisnadır. Azərbaycan qanunları məgər bir qeyri-hökumət təşkilatı olan FİFA-nın qərarlarından gücsüzdürmü? Türkiyədə azərbaycanlılar bütün qanunlara tabe olduğu kimi Azərbaycanda da bütün xarici vətəndaşlar qanunlara hörmətlə yanaşmağı bacarmalı, qanuna əməl etmək tələb ediləndə bunu siyasi məsələlərlə əlaqələndirməməlidirlər.

Sabah kiminsə viza müddəti bitdiyi üçün ölkədən çıxarılacaqsa, yaxud xarici vətəndaşa məxsus şirkətdə hansısa qanunsuzluq, məsələn Əmək Məcəlləsinin, Vergi Məcəlləsinin tələblərinin pozulması halları aşkar edilərsə bunun siyasətə nə dəxli var ki?

Türkiyə Azərbaycana qardaş dövlətdir və bu qardaşlığı pozmaq mümkün deyil. Ancaq qardaşlığın öz yeri var, dövlətçiliyin də öz yeri. Azərbaycan müstəqil dövlətdir, öz sərhədlərinin bütövlüyünü də bir gün mütləq bərpa edəcək. Bundan kimsənin şübhəsi olmasın. Azərbaycan qan tökmək hesabına olsa belə Qarabağı azad edəcək. Çox güman ki, o vaxt artıq Türkiyə-Ermənistan sərhədləri açıq olacaq və bir “Ayrılıq” serialı da ermənilərin xətri xoş olsun deyə çəkiləcək...

Xanlar Xoca http://news.qaynar.info/31912.html