Advertise Here

YENİLİK

- Another Blogger Blog's








"Bu gün 9 milyonluq Azərbaycanın 8 milyonu müğənnidir"

- Emma xanım, səhv etmirəmsə, Sizin musiqi təhsiliniz var...
- Mənim əsl sənətim müğənnilik deyil. Mən pianoçu-bəstəkaram. Bülbül adına musiqi məktəbində, sonra isə Asəf Zeynallı adına Musiqi Texnikumunda piano ixtisası üzrə təhsil almışam. Artıq 4 yaşımda məni Dövlət Konservatoriyasının hazırlıq sinfinə verdilər. Bir il sonra isə mən kamera orkestrində fortepianoda ifa edirdim. Əsasən özüm üçün ifa edirdim. Evimizdə bilirdik ki, Sevdanın (müğənninin bacısı, əməkdar artist Sevda Ələkbərzadə nəzərdə tutulur-X.X.) gözəl səsi var. Amma biz ona “doktor Sevda” deyirdik. Həmişə iynə ilə, qaşıqla gəzirdi, boğazımızı yoxlayırdı. Mən isə heç vaxt müğənni olmaq istəməmişəm. Sevda artıq səhnədə olanda mənə deyirdi ki, “bacı çıx səhnəyə, mahnı ifa elə”. Amma mən ona deyirdim ki, “Bir evdə iki müğənni olmaz. Mənim öz sənətim var.” Texnikumu bitirəndən sonra Azərbaycan radiosunda həm musiqi tərtibatçısı, həm də rejissor kimi fəaliyyətə başladım. Orda çox böyük təcrübə topladım. Eyni zamanda bəstəkarlıq təhsili də alırdım. Mənə çox böyük bəstəkarımız Leonid Vanşteyn dərs deyirdi. AzTV-dən ayrılandan sonra isə İsrail səfirliyindən dəvət aldım və səfirliyin nəzdində İsrail Mədəniyyət Mərkəzində işə başladım. Orda “Taşır İtano” (“Bizimlə bir yerdə oxu”) adlı öz xorum vardı. Səfirlikdə işləyərkən Yerusəlim universitetinə qəbul olundum. Tələbə adını qazanan 55 nəfər arasında mən yeganə müsəlman idim. İsrail tarixi, Xolokost və yəhudi xalqının başına gələnlər məni çox maraqlandırırdı. Oranı bitirəndə mənə diplomu məşhur professor İshak Dotan təqdim etdi.

- Bəs necə oldu ki, bu sənətə gəldiniz?
- Hələ A.Zeynallıda oxuyanda ilk mahnımı yazmışdım. Bir tələbə yoldaşım vardı- Xuraman adında. O başqa ixtisasda oxuyan bir oğlanla bir-birini Leyli-Məcnun kimi dəhşətli dərəcədə sevirdilər. Bir gün Xuraman mənə dedi ki, “bəs sən axı bizim sevgimizi görürsən, bizə nəsə yaz da.” Mən isə dedim ki, “gərək nəsə olsun ki, yazım, belə yaza bilmərəm”. Elə oldu ki, onlar qoşulub qaçdılar və iki ildən sonra da ayrıldılar. Mənim “Tənhayam” mahnım da məhz onda yarandı və indiyədək də sevilir. O vaxt bütün müəllimlərim mənə deyirdilər ki, “sən gərək müğənni olasan”. Amma hamıdan qabaq atam səsimə qulaq asıb bəyənmişdi. Bir gün Sevda 106 Fm-də “Zerkalo” qəzetinin reklamının leyblını yazdırmalı idi, mənə dedi ki, “bacı, gedək sən yazdır da”. Mən də razılaşdım. O reklamdan sonra gənc bəstəkar İsa Məlikov hər gün bizə gəlib gedirdi, xahiş edirdi ki, onun mahnılarını ifa edək. İ.Məlikov o vaxt hələ tanınmamışdı. Bir gün İsanı çağırdım və mahnılarımdan birini verdim ki, aranjeman eləsin. Sonra həmin mahnını oxudum və 106 Fm-də səslənməyə başlandı.

- Bəs niyə az oxuyursunuz?
- Müğənnilik mənim hobbimdir. Mən istəyəndə efirə çıxıram, istəməyəndə çıxmıram. Çıxıb camaata yalandan vədlər vermək istəmirəm. Xoşlayıram ki, bir işi görüm sonra onu təqdim edim. Çox gözəl layihələrim olub. 3 albomum çıxıb, 4 klip çəkdirmişəm. İsa Məlikovdan başqa Vüqar Camalzadənin, Xanım İsmayılqızının mahnılarını da oxumuşam. Amma ən çox öz bəstələdiyim mahnıları oxuyuram.

- Başqa müğənnilərə niyə mahnı vermirsiz?
- Mənə elə gəlir ki, mahnılarımı Sevda xanım istisna olmaqla məndən yaxşı hiss edən, ifa edən olmaz. Mahnını yaşamaq lazımdır.

- Hansı mahnınız hisslərinizi tam ifadə edir?
- “Həsrətindəyəm” mahnısı. Kim necə istəyir elə başa düşə bilər.

- Bu günki şou biznes kənardan necə görünür?
- Çox bərbad vəziyyətdə. Amma bu barədə görkəmli sənətkarlarımız öz sözlərini deməlidirlər. Mənim nəyəsə etiraz etməyim nəyi dəyişəcək ki? Bu gün 9 milyonluq Azərbaycanın 8 milyonu müğənnidir.

- Niyə belə axın var bu sənətə?
- Yəqin hansısa maddi maraqlara görə.

- Sizinlə eyni vaxtda sənətə gələnlər artıq fəxri ad alıblar.
- Bu məni maraqlandırmır. Ehtiyacım, marağım yoxdur ada. Əgər məni sevirlərsə, dinləyirlərsə bəsimdir. Xalq əgər səni sevmirsə, milyon dəfə də xalq artisti adı alsan, heç nə dəyişməyəcək, bircə ekranda titrlərdə yazılacaq ki, “Azərbaycan xalq artisti”. Bəziləri kimi səhnəyə çıxıb oxuyanda görsəm ki, heç kim dinləmir, hamının başı yeməyə qarışıb, halbuki mən xalq artistiyəm, belə fəxri ad mənə lazım deyil.

- Müğənnilərin teleaparıcılığına necə baxırsız?
- Bacarırlarsa, niyə də veriliş aparmasınlar? Nisə Qasımovanın, Faiq Ağayevin, Rəhim Rəhimlinin çox gözəl aparıcılıq istedadı və nitq qabiliyyəti var. Gözəl sənətkarımız İlhamə Quliyeva həmişə bizə deyirdi ki, əvvəl televiziyada ciddi senzura var idi, müğənninin oxumağından tutmuş geyiminə, qulağındakı sırğaya da nəzarət edirdilər. Amma indi təəssüf ki, elə nəzarət yoxdur. Ona görə də bəzən televiziyaya çıxan müğənnilər ləhcə ilə danışırlar. Mənim atamın atası Basqaldan, anamın atası Tovuzdandır, rayona gedəndə mən də ləhcə ilə danışa bilirəm, amma televiziyada, səhnədə ləhcə ilə danışmaq yolverilməzdir. Efir mədəniyyət tələb edir. O mədəniyyət indi az qalıb. Bəzi müğənnilərə xüsusi müəllimlər tələb olunur ki, danışıqlarını düzəltsinlər. Mən özüm azərbaycanda az oluram və burda olanda yalnız məni və Sevda xanımı göstərəndə telekanallara baxıram.

- Haqqınızda yayılan şayiələrdən ürəyiniz sıxılmır?
- İlk vaxtlarda xətrimə dəyirdi. Yazırdılar ki, guya plastik əməliyyat etdirmişəm. Amma indi reaksiya vermirəm. Kim nə deyir desin.

- Jurnalistlərlə müğənnilər arasında yaşanan qalmaqallara münasibətiniz necədir?
- Mən jurnalistlərdə günah görmürəm. Qalmaqal intriqadan yaranır. Allah hər ikimizdən uzaq eləsin, müğənni jurnalistə deyir ki, orda filan şeyi yazarsan da mənim üçün. Jurnalist də elə tonda cavab verir ki, dava başlayır. Sonra da jurnalist qəsdən başlayır müğənni haqqında böhtan yazmağa. Amma elə jurnalist də var ki, heç nədən elə bilmədiyini həqiqət kimi qələmə verəməyə çalışır. Biri vardı hər yerdə deyirdi ki, “mən faktla sübut edərəm ki, Emma xanım 8 dəfə əməliyyat keçirib ABŞ-da.” Mən də ona dedim ki, sən o faktları göstər, mən də sənə inanım. Bununla da həmin jurnalist bu barədə daha danışmadı. Maraqlıdır ki, gənc müğənnilərimiz gedib müsabiqələrdə iştirak edib bizi təmsil edirlər, onların haqqında bir-iki dəfə yazılır, amma hansısa məşhur müğənni nə geyinir, hansı maşını sürür, hansı sırğanı taxır hamısını yazırlar. Xalqı müğənninin sənəti maraqlandırmalıdır, geyimi, qulağına nə taxdığı yox. Biz hazırda Avropadan pis nə varsa, onu götürürük, halbuki yaxşı şeyləri götürməliyik.

- Yeri gəlmişkən, arıqlamağınızın sirrini hələ açmaq istəmirsiniz?
- Mən bəzən müəyyən qədər deyirəm bu barədə. Amma hamısını yox. Bunu təmənnasız heç kimə demirəm. Elə adamlar olub ki, adi pəhrizlərə otuzdurmuşam 7-8 kilo arıqlayıblar. Kimsə ciddi şəkildə arıqlamaq istəyirsə, problemi yoxdur, əli cibində olsun. Öz icad elədiyimi nəyə görə havayı kiməsə deməliyəm? Mən iynəsiz, əməliyyatsız arıqlamışam, 1 ay Gürcüstanda acından yatmışam, səhnəyə görə deyil, sağlamlığıma görə arıqlamışam. İradəsi güclü olan adam istədiyinə nail ola bilər.

- Bəs niyə bu barədə kitab yazmırsız?
- Sponsor olsa niyə yazmıram?!

- Şerlərinizdə nədənsə daha çox kədər hiss olunur.
- İnsan daxili aləmində nə hiss edirsə onu da yazır. Mənim cəmi bir şerim nikbin ruhdadır, o da ümummilli liderimiz Heydər Əliyevə həsr etdiyim və musiqi bəstələdiyim şeirdir ki, onu sonra mən, Sevda, Gülyaz və Gülyanaq bacıları bilikdə ifa etdik, dərhal da sevildi.

- Şeirləriniz kimi mahnılarınız da azdır.
- Sevda “Şəbi Hicran"ın üzərində 4 il işlədi. İndi hər gün oturub kompüterdə mahnı "peçatlamaq" nəyə lazımdır axı. Düzdür, bilirəm ki, sevənlər yeni mahnılar gözləyirlər, amma sevirlərsə, gözləyərlər. Ümumiyyətlə, mənim babam və atam haqqında da həmişə deyiblər ki, ləng yazıçılardır. Amma mənim babam Əbülhəsən Azərbaycan sovet romanının banisidir, atam Çingiz Ələkbərzadə Azərbaycanın ilk çoxseriyalı filminin ssenari müəllifidir. Ləng olsalar da ilklərə imza atıblar. Bizim də adımız tarixdə qalıb. Bilirsiniz nəyə görə? Çünki biz Ələkbərzadələrik. Bizə hara gediriksə deyirlər “Əbülhəsənin nəvələri, Çingizin övladları gəlib”. Bu bizim üçün fəxrdir. Mərhum Prezidentimiz Heydər Əliyev də, indiki Prezidentimiz İlham Əliyev də həmişə bizim ailəmizə hörmət və qayğı ilə yanaşıb və bunu hər zaman hiss etmişik.

- Nə vaxtsa siyasətlə məşğul olmağı düşünürsünüzmü?
- İncəsənətlə siyasət ayrı-ayrı şeylərdir. Siyasət əsəbdir. Mən isə sakit həyat sürməyi sevirəm.

- Peşəkar pianoçu bəstəkar kimi opera yazmaq barədə düşünürsünüzmü?
- Azərbaycanda indi operaya gedən var? Heç bir klassik müsiqiçi Azərbaycanda normal yaşaya bilməz. Ona görə də istedadlı klassik musiqiçilər hamısı xarıcdə kontraktla işləyirlər.

- Yeni mahnılarınızı nə vaxt eşidəcək Sizi sevənlər?
- İndi Sevda ilə yeni bir duetimiz olacaq. Muxtar Abseynov mənim yeni bir lirik mahnımı aranjeman edir. Əgər ABŞ-da olmasam, ola bilsin noyabrın 10-da, ad günümdə Caz Mərkəzində konsert verəcəm.

Xanlar Xoca http://news.qaynar.info/30248.html

http://www.klip.az/?mod=view&id=6364

Comments: (0)

Son illərdə ölkəmizdə gender sözü yaman dəbə minib. Bir çoxları isə bu sözü hələ də cender kimi tələffüz edir. Əslində gender sözü cinslərin bərabər hüquqlarını, bərabər imkanlarını nəzərdə tutan anlayışdır. Amma məncə nə bu gender sözünün, nə də bərabər hüquqların Azərbaycan qadınına heç bir dəxli yoxdur. Bir Qərb qadını Azərbaycan qadınının Konstitusiyada təsbit olunmuş hüquqlarına ancaq həsəd apara bilər, amma bir Azərbaycan qadını hər zaman Qərb qadınının azadlığına həsəd aparıb. Azərbaycanda bir qadının azadlığı bir kişinin azadlığı bitən yerdən başlayır. Amma kişinin azadlığı bitmir ki?! Biz patriarxal cəmiyyətdə yaşayırıq. Düzdür qadınlar bu gün də kişilərdən çox işləyir bəzən, üstəgəl ev işləri də qadınların öhdəsindədir. Qadın bu gün həm ana, həm də işçidir. O həm ailəsinə, həm də dövlətə işləyir. Amma hüquqlara gələndə onun heç nəyi yoxdur. Bir neçə parlament üzvünün, komitə sədrinin və bəzi başqa vəzifəli şəxslərin qadın olması heç də qadınların cəmiyyətimizdə şad xürrəm ömür sürməsi anlamına gəlmir. Əsarətdə olan o taylı azərbaycanlının İranda hansısa vəzifəyə irəli çəkilməsi 30 milyonluq azərbaycanlını köləlikdən xilas etmədiyi kimi, bəzən hansısa qadının ailəsini karyeraya qurban verib kreslo sahibi olması da evdə, iş yerində, bütövlükdə cəmiyyətdə zorakılğa məruz qalan Azərbaycan qadınını kişinin əlavəsi olmaqdan, hüquqsuzluqdan xilas etmir. Qadınlar Azərbaycanda hər zaman zorakılığa məruz qalıb və bu davam edir. Bu zorakılıq dövlətə bağlı deyil, dövlət əslində kifayət qədər demokratik qanunlar qəbul etsə də, ictimai şüur hələ ki, feodalizm quruluşu səviyyəsindədir. Televiziyadan, qəzet səhifələrindən xalqa demokratiya dərsi keçən, qadın hüquqlarından danışan kişilər var ki, evdə xanımına əl qaldırmaqdan belə çəkinmir, qızını sevdiyi oğlana deyil, öz mövqeyini möhkəmlətmək naminə hansısa imkanlı və ya vəzifəli şəxsin oğluna zorla ərə verir. Belə hallar bütün ölkə boyu bu gün də var. Bunun qarşısını almaq mümkündür. Əvvəllər qızı zorla qaçırmaq yaman dəbdə idi, amma bu qanunda adam oğurluğu kimi əksini tapandan sonra qızların qulağı dincəlib. İndi qızını məcburi ərə vermək də insan alveri kimi Cinayət Məcəlləsində əks olunmalıdır ki, qızına sərvətə, vəzifəyə gedən yolda tramplin kimi baxan ataların tamahı, sevdiyi oğlanla ailə qurmaq istəyən qızların isə ürəyi dincəlsin. Hələ də elə atalar var ki, “qızını döyməyən dizini döyər”, “qızı özbaşına qoysan ya halvaçıya gedər, ya da zurnaçıya” kimi gerizəkalı ataların sözlərini ən çox sevdiyi zərb məsəl kimi işlədir, qızını da elə döyür ki, heç naxırdan ayrı düşən dananı elə döymürlər. Guya zopa tərbiyə vasitəsidir. Deyən də yoxdur ki, “ay bədbəxt niyə addımbaşı haqqını tapdalayanlara “qurban olum” deyib üstündə də pul verirsən, amma öz doğma balanı uf demədən ölümünə çırpırsan?” Kim desin, əksəriyyət feodal təfəkkür sahibidir bu ölkədə. Özləri gecə-gündüz eşşək kimi onun-bunun qapısında işləyib qəpik-quruş alan kişilər onu da aparıb pozğun qadınlara xərcləyir, öz ailəsinə, halal övrətinin yanına gələndə isə “ona niyə baxdın”, “bunun üzünə niyə güldün” deyib dava salmağa bəhanə axtarırlar, arvad cavab qaytarsa da söyülüb döyüləcək, qaytarmasa da. Çünki bu onun qismətidir, alın yazısıdır. Dünyaya qadın gəlibsə əzilməyə məhkumdur Azərbaycanda. Azərbaycan kişisi xanımına göstərdiyi diqqət və qayğı ilə deyil, onun atasını söyməsi ilə, gözünün altını qaraltması ilə öyünüb həmişə. Kişilər bu gün nə ictimai nəqliyyatda, nə də bankomatların qarşısında qadınlara hörmət etmirlər, qaçhaqaç düşəndə də qadınlardan qabağa düşməyə çalışırlar. Qadın namussuzluq edəndə əri onu o dünyaya , kişi isə alkaşlıq, əyyaşlıq, qeyrətsizlik, binamusluq edib ailəsinin boğazından kəsdiyi pulları əxlaqsız qadınlara xərcləyib sonda başıaşagı, canı xəstə, amma diliuzun evə qayıdanda çox nadir hallarda qadın onu məhkəməyə göndərir. Kişi “cəsarəti”, qadın humanizmi. Paradoksa baxın. Qız oğlana bu ölkədə sevgi etirafı etsə yüngüllük, oğlan bir gündə beş qıza sevirəm desə igidlik, cavanlıq sayılır. Mentalitet adlı zəhirmar Azərbaycan qızlarını orta əsrlərə sürükləyir bu gün. Amma heç kim etiraz edə bilmir bu zəhirmara. Sanki elə-belə də olmalı imiş. Müasir dəblə geyinən qızların da tam əksəriyyəti mentalitetin əsiridir. Geyimlərinə baxmayın, bir çoxu səmimi olanda “qadının borcu ərinə yaxşı arvad olmaqdır”, “kişi ki, öz qadınını döymədi daha nə kişidir” deyir. Ona görə də dünyaya gətirdikləri uşaqlar da bu psixologiyanın əsiri olurlar. Və kölə nəsillər böyüyür. Həvvanın Adəmin qabırğasından yaranması, ilk dəfə Həvvanın qadağan olunmuş meyvəni yeməsi heç Ərəbistan çöllərində də Azərbaycandakı kimi qadınların başı üstündə Demokl qılıncı kimi sallanmır. Boynu qalstuklu birinin də “qadın şeytan əməlidir” dediyini görəndə isə onun boynundakının xalta olub olmadığını ayırd etməkdə çətinlik çəkirəm. Halbuki qadın anadır, bacıdır və ona hörmət olunması lazımdır. Amma təəssüf ki, cəmiyyətimiz kimi qadınlarımız da reaksiya hissini itirməkdədir. Bu günlərdə Seymur Baycanın sonyalar kimi onun-bunun qucağına atılmaqdansa evdə qız qarımağı üstün tutan tükəzbanları kəskin tənqid edən yazısına həmin yazının prototipi olan yazarlar tərəfindən belə reaksiya verilməməsi də bunu bir daha təsdiq elədi. Çoxları qadın hüquqlarının qorunması, maarifçilik məqsədilə bu ölkədə qrant alıb, ortada isə ciddi bir dəyişiklik hiss olunmur, amma müğənni Röya qrant almasa da qadınların gözünün açılması üçün onlardan daha çox iş görüb.

Azərbaycan qadını bu gün özü üçün üçün deyil, əri, övladı üçün yaşayır və işləyir. Həm də kişidən çox işləyir. Qadının öhdəsinə düşən işlər çox, hüquqları isə az, bəzən də heç yoxdur. Patriarxal cəmiyyətdə qadının yeri mətbəxdir. Bu kişilərə sərf edən variantdır, amma qadınlara yox. Ona görə də qadınları mətbəxdən çıxarmaq lazımdır. Görəsən qadınları mətbəxdən çıxarmağın zamanı gəlmədimi hələ?

Xanlar Xoca http://www.gunaz.tv/makaleler/qadin-azadligi

http://news.qaynar.info/29436.html